Αρκετή λιακάδα με φυσιολογικές θερμοκρασίες για την εποχή.
Επανερχόμαστε…
Αυτή είναι μια Cadillac του 1958, η Eldorado Seville,
σε παστέλ πράσινο,
με χτυπητό "μεταλλικό" λαχανί σαλόνι,
ντυμένο με προστατευτικό πλαστικό.
Έχει κινητήρα V-8 335 ίππων.
Αποδίδει τα 0-100 σε 10,7 δευτερόλεπτα, αλλά τι πειράζει;
Όσο σε βλέπουν μέσα σε αυτό το αμάξι, τόσο το καλύτερο.
Αν ήσουν Αμερικανός και φίρμα στα τέλη της δεκαετίας του '50
κι ήθελες να κυκλοφορείς μ' ένα κινούμενο Λας Βέγκας,
ήταν αυτό εδώ.
Αμάξι που τη βρίσκει με τον εαυτό του όσο εσύ!
- Εμπρός; - Ντον; Ο Τζέρι.
Κόντεψα να κλάσω από χαρά που σ' άκουσα!
Τι λέει, θες λεφτά; Τι χρειάζεσαι;
Αδημονώ να σε δω σήμερα.
Κάποια μπινιά σκαρώνεις με τα παλιοαμάξια!
- Σημαίνει πολλά, το ξέρεις. - Ναι;
Τίποτα! Εντάξει;
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Bλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
Περίεργο.
Ειδικός καλεσμένος μου ένα πρόσωπο που, κατά τη γνώμη μου,
θα έμπαινε στο όρος Ράσμορ της σταντ απ κωμωδίας, ο κ. Ντον Ρικλς.
Μαζί με τους Πράιορ, Κάρλιν και Κόσμπι.
Γνωριζόμαστε 20 χρόνια
κι αν με ρωτάτε, είναι ο κορυφαίος.
ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΜΠΕΒΕΡΛΙ
- Χαίρετε! - Ντον;
Τι θα πει "Ντον";
Σε μανάβικο είσαι; Άκου εκεί "Ντον"!
- Ο κ. Ρικλς; - Άντε, ξεκουνήσου.
Με τα λεφτά που δίνεις, σχόλασα.
Το εβραϊκό έθιμο.
- Εσύ δεν τα πιστεύεις; - Όχι.
Λογικό. Είσαι εβραίος της πλάκας. Εντάξει.
- Εσύ θα οδηγείς; - Ναι.
Κι εσύ θα κάνεις τζόγκινγκ απέξω, εντάξει;
- Καπέλο θα φοράς; - Δεν το θες;
Δε φαίνεσαι. Πλήρωσα να 'ρθει ο Ντον Ρικλς!
Πήγαινέ με πίσω, στο 1958.
Σ' έπαιρνε να 'χεις τέτοιο αμάξι τότε;
Όχι. Ποδήλατο.
Η μάνα μου, Θεός σχωρέσ' την, είχε έναν φίλο να με πηγαίνει στη δουλειά.
Κάθονταν, κι ερχόταν το αφεντικό της κι έλεγε
"Να φύγει αυτός. Μας χαλάει τη μόστρα".
Θυμάμαι περισσότερο τη Δραματική Σχολή που πήγαινα.
- Μάλιστα. Όχι για κωμωδία. - Ναι, εντάξει.
- Εδώ μιλάμε για κωμωδία. - Σοβαρά;
Ποιους είχες φίλους; Τι παρέες έκανες;
Έναν Χέρκι Στάιλς.
Χέρκι Στάιλς.
- Ωραίο όνομα για κωμικό. - Εξαιρετικός.
Δεν ήμουνα και πολύ απ' αυτούς που πήγαιναν στα ντεντένια.
- Ποτέ. - Στα ποια; "Ντεντένια";
- Ναι, στο Βέγκας. - Για τζόγο;
- Ναι. - Μάλιστα.
Δεν έπαιζες, λοιπόν. Έπινες;
Εκείνο τον καιρό… έβρεχα το στόμα μου. Λίγες σταγόνες βότκα.
Για να δουλεύεις εκεί, ήθελε κότσια.
Ναι.
Δεν αρκούσε μια κόκα λάιτ.
Με τον καιρό, ποτέ δεν πίνω εκτός δουλειάς.
- Ποτέ. - Αλήθεια;
Μόνο στα ρεστοράν, με παρέα.
- Στο σπίτι ποτέ. - Άρα, όχι ποτέ. Πίνεις.
Καλά, εσύ τι είσαι; Του "Αντιαλκοολικού";
- Απλά θέλω… - Να με βάλεις στη θέση μου.
- Να μάθω τι έγινε. - Δε γουστάρω, Τζέρι.
Κι η γυναίκα μου αυτό έκανε. Άλλαζε θέση στα φάρμακα.
Κάθε πρωί έλεγα "Πού είναι τα χάπια μου;"
"Βρες τα! Βρες τα!"
Για να ζήσω, έκανα κυνήγι θησαυρού. Για όνομα!
Ξέρεις ποιον αγαπώ;
- Τον Ντε Νίρο! - Παίξαμε στο Καζίνο.
Ξέρεις τι είπα, η πρώτη ατάκα; Στον λόγο μου, Τζέρι…
Είχε τόσα φώτα, ο Σκορτσέζε και τα ρέστα…
Λένε "Πάμε!" Κι αρχίζει αυτός "Ξέρεις…
Τσάρλι…"
Λέω: "Στοπ! Πώς να δουλέψω μ' αυτόν!
Όλα από μέσα του τα λέει. Να μου λείπει, Μάρτι".
Ξεράθηκαν όλοι. Γέλια!
Λένε: "Κρύβε λόγια, θα τσαντιστεί".
Από τη δεύτερη μέρα… πίναμε βότκες κάθε βράδυ.
"Στην Ιταλία!"
Ναι. Αλλά δεν πίνεις.
Έπαιξα για 4 Προέδρους των ΗΠΑ.
Πω πω!
Ξέρω για τον Ρίγκαν. Σπουδαία βραδιά, ε;
Από τις καλύτερες στην καριέρα μου.
Ο Σινάτρα είπε "Θα 'ρθω μόνο αν έρθει ο σερ Ρικλς".
- Αυτό είπε. - Αλήθεια;
Ο Ρίγκαν με ήθελε, γιατί ως κυβερνήτη τον έκραζα.
Είπα "Την Τρίτη εκτελούν τον ξάδερφό μου.
Ένα τηλεφώνημα μόνο. Ρόνι, αυτό και μόνο αρκεί!
Άσε το γκολφ.
Αρκεί να πεις 'είναι αθώος'".
Έπεφτε κάτω από τα γέλια.
Με αποκορύφωμα κάτι για τον Μπίλι Γκράχαμ.
"Δρ Γκράχαμ, κάντε μου καλά το χέρι! Κοντεύει να με τρελάνει!"
Πρέπει να βγάζεις πάρα πολύ γέλιο, για να κάνεις ό,τι κάνεις εσύ.
Δεν υποδύεσαι σε στιλ, "Ακούστε τι λέει ο Ντον για το τάδε".
Εσύ βγάζεις γέλιο πηγαία, μονίμως.
- Ευχαριστώ. - Πράγμα πολύ δύσκολο,
οι κωμικοί ξέρουν.
Πώς ήταν τότε, στο Κοπακαμπάνα;
Είχα ατζέντη τον Τζο Σκαντόρε, 40 χρόνια.
Τον θυμάμαι.
Ήξερε πολλούς που είχαν λερωμένα χέρια, έτσι;
Ναι.
Και μου 'κλεινε τότε πολλές βραδιές σε κλαμπ.
Γελούσαν, κι έτσι βρέθηκα στο Κόπα.
Όλες οι φίρμες έρχονταν.
Αλήθεια. Λέει ο Τζουλς Ποντέλ "Δεν τον θέλω".
ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΚΟΠΑΚΑΜΠΑΝΑ
"Όλο εξυπνάδες, κοροϊδεύει φίλους μου.
Είναι κυριλέ μαγαζί εδώ… Το Κομπακαμπάνα!
Αυτός ο πιτσιρικάς, όσο ζω εγώ, δε θα παίξει ποτέ εδώ!"
Ο Τζο είχε ψιλή φωνή:
"Γιατί, καλέ μου; Είναι έξοχος κωμικός, Τζουλς…"
"Δε με νοιάζει, Τζο. Δεν τον θέλω εδώ".
Δυο μέρες μετά "Γεια σου, Ντον.
Είσαι από τα πιο έξυπνα και διασκεδαστικά άτομα,
σε θέλω για πρώτο όνομα στο Κοπακαμπάνα".
Έχεις φάει κάτι σήμερα;
Κορν φλέικς.
- Κορν φλέικς; - Ναι.
Στ' αλήθεια ζεις στο 1958.
- Ναι. - Καφέ πίνεις;
- Ναι. - Έχεις τώρα διάθεση για καφέ;
Τι "διάθεση"; Στην Αμερική είσαι! Φυσικά, καφέ!
Πάμε για καφέ.
- Καφέ; - Δυο, σας παρακαλώ.
Ευχαριστώ πολύ.
Και ζαχαρίνη.
Ζαχαρίνη; Μην παχύνεις;
Κλείνω τα 87 τον Μάιο.
Τα 87; Να τα χιλιάσεις!
Κι ακόμα δουλεύω. Πρέπει.
Όταν ήμουνα στις Φιλιππίνες, το αστείο ήταν…
Στο λύκειο έμενα σε κάθε μάθημα.
Πρόεδρος, αλλά δεν περνούσα τάξη.
Λέει ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου "Σήκω.
Πας φαντάρος. Τέρμα το σχολείο".
Και πρώτ' απ' όλα μού πήραν την πίεση.
Γιατί ήμουνα στην τσίτα, νευρόσπαστο. Όπως είμαι τώρα.
Κάνει ο τύπος…
"Είσαι καλά;"
Λέω "Ναι, γιατί;" "Α, τίποτα.
Κάτσε να ακροαστώ…"
Κάνει κάπου τέσσερα…
Λέει "Μάλιστα".
Λέω "Τι θα πει αυτό;" "Είσαι πια στο ναυτικό".
Λέω "Έκανα ειδική αίτηση. Είμαι κωμικός, λέω αστεία".
"Κωμικός, αστεία".
- "Πού θες να πας;" - "Στο Σαν Ντιέγκο.
Έχει ωραία ατμόσφαιρα για παραστάσεις".
"Σαν Ντιέγκο. Παραστάσεις".
Κι αμέσως, είμαι στο καράβι.
Λέω "Πού πάμε;"
"Φιλιππίνες".
Είχες σόου στο ναυτικό;
Ναι, στο καράβι.
- Τα βράδια στήναμε πάλκο. - Α, μάλιστα.
Λέγανε "Παίζει ο Ρικλς".
Το αστείο μου… Μόνιμα.
"Είμαι κωμικός".
Ένας έλεγε μόνο "'Ρίχνε!' Καλό αστείο αυτό.
Ρίχνε κι άσε την κωμωδία. Αυτό το βλέπουμε μετά".
Ήμουν σε 20άρι πυροβόλο.
Καθάρισε ο καπνός, κατεβάζουν το κάνιστρο.
"Σημαιοφόρε, ξέρετε…
Κωμικός είμαι".
Ήμουνα κόπανος.
Νόμιζα ακόμη ότι ίσως έπαιρνα μετάθεση.
- Άσχετος! - Στο Σαν Ντιέγκο.
Ναι, ενώ γινόταν…
Εγώ κι ο Μπομπ Νιούχαρτ. Καλό, ε;
- Δύο εντελώς διαφορετικοί τύποι. - Ναι.
Ήταν από Μεσοδυτικά.
Μη εβραίος, αλλά μέγας. Πέθανε.
- Και φταίνε οι συμβίες. - Ναι.
Οι συμβίες.
- Τα ζεις κι εσύ. - Ναι.
Αν της αρέσει η γυναίκα που εσύ…
Κι εσένα ένας τύπος, αλλά αυτής όχι…
- Έληξε! - Τέρμα.
- Σωστά; - Έτσι είναι.
Λέω "Είναι καλός, Μπάρμπαρα".
"Να μην τον ξαναδείς".
Στην Ευρώπη, ας πούμε, πηγαίναμε στο Χάροντς.
- Ναι. - Κι αγόραζε… "Θα πάρω τα γάντια.
Και θέλω αυτή τη φούστα. Α, ναι, κι αυτό το μπουφάν.
Δώσ' μου και την εσάρπα. Αυτήν εκεί".
Κι εγώ να λέω: "Τι ωραία γραβάτα!"
"Τι τη θες!"
Το όνομά μου: "Τι τη θες!"
- Μπέιζμπολ; - Τους Ντότζερς.
Και στον πάγκο ακόμα.
Ο Λασόρντα μού δίνει ρούχα ένα βράδυ,
λέει "Βγάλε τον ρίπτη".
Βάζω την εμφάνιση.
Βγαίνω στο γήπεδο, με 50.000 κόσμο.
"Δώσ' τη μου".
"Ποιος είσ' εσύ! Τι κάνεις εδώ;"
Διαιτητής ο Γουίντλστεντ, που πέθανε. Έρχεται σφαίρα.
Μου βγάζει τη μάσκα. "Τι διάολο…;
Ντον! Θα μου βρεις τέσσερις θέσεις για το σόου του Ντιν Μάρτιν;
Τέσσερις. Μόνο".
Θέλετε κάτι άλλο εδώ;
Μια περιγραφή της Κίνας, ίσως;
- Μαζί σου, πάω. - Σάρα.
Ναι;
- Θα τα βρούμε. Κρύβε λόγια. - Εντάξει.
Γιατί μόλις σε είδα, το είπα. Ταιριάζουμε.
Τότε ήταν ανήκουστο αυτό που έκανα εγώ.
- Ναι. - Λέγανε "Μα τι κάνει;"
Στην αρχή είχα στο κοινό έναν εξυπνάκια από το Μόντρεαλ.
Κακό άτομο, πολύ κακό.
Πρώτο τραπέζι πίστα. Τους βλέπω.
Λέω "Κύριε, η σύζυγός σας;"
"Ναι".
Λέω "Μπλιαχ".
Και μετά…
Τζέρι, του λέω…
"Σκέτος τάρανδος".
Γυρίζω στην ορχήστρα.
"Είμαι τρελός; Παιδιά, δείτε".
Σηκώνονται όλοι και κάνουν: "Μπλιαχ!"
- Καλή όρεξη. - Φχαριστώ.
Θα δω γέρο εβραίο με σαλάτα;
- Ναι. - Ναι.
Ήμουν ο μόνος που ο Σινάτρα του συγχωρούσε τα πάντα.
Θεός σχωρέσ' τον.
Ήσαστε στ' αλήθεια φίλοι;
Πώς καθόμαστε εδώ;
- Ναι. - Έλεγε "Ξέρεις…"
"Φρανκ! Μιλάω!"
- Κανείς άλλος… - Κανείς!
Κι έκανε…
- Του άρεσε. - Ναι.
Πες μου μια νύχτα στο Βέγκας. Δουλεύατε κι οι δύο.
- Μετά βρισκόσαστε; - Ναι.
- Περίγραψέ το. - Συνήθως τον κυνηγούσα.
"Περίμενε, Φρανκ".
Ό,τι έλεγε, μας άρεσε πολύ.
Ήταν υπέροχα μαζί του, κάναμε ό,τι ήθελε.
- Γιατί; - Είχε ένα χάρισμα…
Μπαίνατε σε ρεστοράν, όλοι κόκαλο!
- Όλοι, σου λέω. - Ναι.
Αλλά συνήθως πηγαίναμε κάπου μετά τη δουλειά,
καθόμαστε ως τα χαράματα μαζί, τα πίναμε.
- Ως τα χαράματα; - Ναι.
Και πηγαίναμε νωρίς στη λίμνη Μιντ.
Έμαθα σκι.
Έχω και φωτογραφίες, μ' ένα σκι, με δύο.
- Ύστερ' από τέτοιο ξενύχτι; - Ναι.
- Έκανες σκι; - Ναι.
- Είμαστε στο ξενοδοχείο… - Ναι.
στο Μόντε Κάρλο.
Ωραία θέα στο κύμα, χαλαροί.
Ο Φρανκ, ο Τόνι, εγώ.
Και…
Αστραπές.
Λέει ο Φρανκ "Ντον.
Πηγαίνετε με την Τζούλι έξω
και πείτε του φωτογράφου
ότι θα φάει ξύλο άμα βγάλει άλλη φωτογραφία".
- Ναι; - Μπόρα, αστραπές!
Κεραυνοί!
Λέω "Μα, Φρανκ…"
"Άσε τα 'Μα'! Πάνε πες του τέρμα!
Τώρα, αμέσως!"
Ναι.
Βγαίνουμε έξω με το σμόκιν. Λέμε,
"Σταμάτα πια!" Στον αέρα μιλούσαμε!
"Κόψε τις αστραπές, ακούς;"
Ευτυχώς, η βροχή σταμάτησε.
Πάμε πάλι μέσα, μούσκεμα.
Λέει "Φχαριστώ, παιδιά. Καλή δουλειά".
Αληθινά όλα!
Αλλά ξέρω ότι αν είχα καλύτερη παιδεία,
μπορούσα να γίνω πολύ καλός ψυχίατρος. Αλήθεια.
Έτσι είμαι στη σκηνή, ψυχίατρος.
Ναι, αλλά είναι αστείο αυτό; Να λες…
Δεν το 'κανα!
Το 'χω καμάρι ότι μπορούσα, στον νου μου…
Αν θες ψευδαισθήσεις, δικό σου θέμα.
Όταν ξεκίνησες να παίζεις στο Βέγκας,
τι ώρα έβγαινες;
Στις 12, 2:00 και 5:00 το πρωί.
- Τρία σόου; - Κάθε νύχτα.
Από την μπάρα, με άτομα κάπως έτσι…
"Έντι, κάτσε λίγο. Αστείος είναι αυτός τώρα;"
Ήταν ζόρικα. Ζόρικα.
- Ως τις 5; - Ναι, ντε.
"Κύριε…; Σηκώνετε λίγο τα μάτια;"
Είμαι στη σκηνή, ε;
Κι είναι τίγκα, όλο το μαγαζί.
Γεμάτο το καζίνο, πολλή φασαρία.
Δε σταματά με τίποτα.
Κι έβγαινα, πηδούσα στο τραπέζι για τα ζάρια, και φώναζα:
"Λοιπόν! Φτάνει!
Είμαι στη σκηνή, που να πάρει! Η φασαρία να κοπεί! Καταλάβατε;"
Στον τάφο του πατέρα μου!
Ποιος σκέφτηκε τη μουσική ταυρομαχίας στο The Tonight Show;
Εγώ.
- Εσύ; - Ναι.
Κατά τύχη.
- Τα κάνω κάτι τέτοια. - Μάλιστα.
Γι' αυτό όταν πάω σε σόου…
Κι ο Μπομπ Χόουπ, τότε, είχε ότοκιου…
Είμαι με τον Φόρμαν. Το παρατάω και λέω
"Τζορτζ, στάσου εκεί και κάνε ό,τι θες".
Πώς να 'ναι αυτό σε σενάριο!
Και το πώς το λέω. Δεν ήταν για να γελάς.
Αλλά ουρλιάζουν, με το πώς το λέω.
- Εσύ είσ' από τη Νέα Υόρκη, ε; - Ναι.
Ζουν οι δικοί σου;
Η μητέρα μου.
- Ζει ακόμα; - Ναι, 99 χρονών.
Θεέ μου!
Κι εγώ παραπονιέμαι; Χριστός!
Αυτό αναρωτιέμαι κι εγώ.
Ποιος να 'θελε τον Ρικλς για ψυχίατρο!
Το αφήνω πάνω σου, αν είπα κάτι που προσβάλλει άλλον,
- θα σε σκοτώσω. - Εγώ; Ποτέ!
Για χαζό με περνάς;
Ναι.
Έκανε διάφορα στο τραπέζι.
- Έχεις ακουστά το όνομα; - Ναι.
Έπαιρνε αλεύρι, το 'βαζε στο στόμα κι έλεγε,
"Δις, μου δίνετε το…"
Και το σκορπούσε σ' όλο το τραπέζι.
Φοβερός πλακατζής. Ξεκαρδιζόσουνα.
Αλλά όταν έβγαινε στο πάλκο; Άχρηστος.
Είχε 4-5 αστεία, κι αυτό ήταν όλο.
Αλλά όταν ήμαστε έξω, τη μέρα, όπως τώρα εδώ,
χτυπιόμαστε στις σεζλόνγκ!
- Έτσι είναι. - Χάμω, σου λέω!
Ξέρω.
- Τι…; - Και μετά, στο μαγαζί…
Μπροστά στο κοινό; Τίποτα!
Ψόφιος!
Γιατί, Ντον;
Ποιος ξέρει;
Ξέρω γω;
Άσ' τα, κερνάω.
Όχι, επιμένω!
Με είδες να τσακώνομαι;
Υποτιτλισμός: Γιάννης Παπαδάκης